Bij mijn ouders thuis maakten tradities het feest. Het feest was pas echt compleet als de tradities uitgevoerd werden. Iets waar ik mij echt enorm op kon verheugen.

Met Pasen schilderden we wel honderd eieren en aten we een brood met een ei erin. Met Pinksteren gingen we op de eerste kampeervakantie van het jaar. Je verjaardag vierde je in een, zorgvuldig uitgekozen, nieuw setje kleding. Toen ik een ‘grote meid’ werd, vierden we dat met gebak, zoals dat bij mijn moeder destijds ook was gedaan.

Kerst was het meest traditionele feest van het jaar. Kalkoen met de hele familie eten bij opa en oma. Inclusief de jaarlijks terugkomende eetwedstrijd. Kerstviering met een sinaasappel en chocolademelk op zondagsschool. Maar kerstfeest begon al als de kerstspullen maar nét in de winkel lagen. Ik kon er haast niet op wachten! Elk jaar mochten we namelijk één dure bal uitzoeken. Dat was dan altijd een bijzondere, sjieke bal. De boom werd steeds bonter en elke eerder gekochte bal deed mij als kind glimlachen.

Veel van de tradities die ik van huis heb meegekregen, kan ik niet doorgeven aan eigen kinderen. Dat raakt me. Vooral dat fijne gevoel dat ik erbij had, had ik graag willen doorgeven. Zodat mijn kinderen dan later ook weer zouden zeggen: Bij mijn ouders thuis…”

Toch wil ik het gevoel van tradities koesteren. Daarom neem ik me voor om dit jaar tegen de Kerst mijn nichtje mee te nemen om een bal te kopen. Zodat zij later zal zeggen: “Bij mijn tante thuis…”

Jacoba

Goede communicatie met je omgeving is heel belangrijk. Daarover gaat Open zenuw.

Of bekijk eerst de inhoudsopgave en een compleet hoofdstuk.

Opnieuw een periode van de ene zwangerschapsmelding na de andere. Bij elke blije boodschap is het of ik een stapje terug in het proces van verwerking ga.

Ik moet naar de supermarkt, maar zie er als een Mount Everest tegenop. Daar aangekomen, baan ik me een weg tussen de moeders met kinderwagens. Ik ruk zo snel mogelijk alles wat ik nodig denk te hebben uit de schappen. Zo snel mogelijk die winkel uit, is alles wat ik denk.

Bij de kassa aangekomen weet ik niet hoe gauw ik mijn boodschappen op de afruimband moet kwakken. Ik wil mijn portemonnaie uit mijn zak trekken, maar het enige wat erin zit, is een verhabbezakt boodschappenlijstje van lang geleden.

De kassière kijkt me verveeld en geïrriteerd aan. Ik slik mijn tranen weg, excuseer me veel te vaak, en zeg vijf keer dat het zo stom van me is. Iedereen kijkt me aan wanneer ik alles achter ‘het hekje’ (voor portemmonaie- en pincode-vergeters) zet. Nu moet ik dus opnieuw naar huis, en nog erger, nóg een keer deze vreselijke exercitie. Het verlangen om onder mijn dekentje op de bank te kruipen is immens.

Ik hol zo gauw mogelijk op en neer en kom dus voor de tweede, en dus ook derde en vierde keer langs de wegwerkers, die het schijnbaar hilarisch vinden dat ik ze al voor de zoveelste keer vandaag passeer. Ze zien wel aan mijn gezicht dat het beter is om me géén zogenaamd geile opmerking toe te werpen. Vervolgens realiseer ik me dat ik momenteel echt geen ‘catch’ ben, wanneer ik briesend mijn onelegante boodschappentas met onhandig lang handvat naar huis zeul.

Het kan me niet schelen. Naar huis, en wel zo snel mogelijk. Al moet ik een mammoet in die tas meesleuren. Ik wil NU naar huis!

Thuisgekomen voel ik me zó incapabel. Zó naar. Zó ongeschikt en onflatteus. “Die spreekwoordelijke mammoet die ik meegesleurd moet zien te krijgen, ben ik zelf,” sis ik mijzelf toe. Meteen besluit ik om maar weer streng te gaan lijnen.

Later, wanneer de bui wat is gezakt, vraag ik me af waarom die blije boodschappen toch vaak dit vernietigende effect op me hebben. Wat zou ik gedaan of gezegd hebben als ik mijn beste vriendin was? Ik zou haar geknuffeld hebben, een warm bad hebben laten vollopen, lekker badzoutje erin, koppie thee erbij en een lief kaarsje aan. Ik zou juist lief voor haar zijn, en haar overtuigen dat kritiek niet verdiend en ook niet helpend is.

De ongezouten zelfkritiek maakt plaats voor bruisend badzout in een heerlijk helend heet bad, en wanneer ik mezelf daarin laat glijden, glijden de blije en minder blije boodschappen van de dag langzaam van me af.

Janneke

Goede communicatie met je omgeving is heel belangrijk. Daarover gaat Open zenuw.

Of bekijk eerst de inhoudsopgave en een compleet hoofdstuk.

Als je ongewenst kinderloos bent, word je op allerlei momenten geconfronteerd met het feit dat je geen papa of mama bent. Er zijn blije gezichten bij het aankondigen van een zwangerschap, geboortekaartjes die op de deurmat vallen, feestjes met kruipende peuters over de vloer en foto’s in je mailbox van een eerste schooldag.

Momenten die je rauw op je dak vallen. Momenten die je overkomen wanneer je er niet op bedacht bent. Momenten waarop je heel diep ademhaalt, je masker opzet en probeert te glimlachen terwijl je van binnen schreeuwt en huilt.

Er is één dag per jaar waarop je op voorhand weet dat de pijn komt. Een dag waar je weken van te voren al op geattendeerd wordt door alle media. Een dag die niet te missen is. Moederdag.

Het staat er zo simpel, zo klein en zo fijn. Maar wat doet die dag ongelooflijk veel pijn. Het verdriet van geen mama zijn draag je altijd met je mee maar op Moederdag word je nog eens extra met je neus op de feiten gedrukt. Geen zelfgemaakt knutselwerkje, geen schattig gedichtje waarbij je smelt en geen ontbijt op bed met slappe koffie en half afgebakken croissants.

Leeg. Dat is hoe ik me voel op Moederdag. Opgezadeld met een gemis en een gapend gat in mijn hartje dat zoveel liefde te geven heeft. Ik wens alle mama’s oprecht een prachtige Moederdag toe, geniet van je kindje(s) en beleef de dag intens.

Ik sla een dagje over.

Daniëlle

Goede communicatie met je omgeving is heel belangrijk. Daarover gaat Open zenuw.

Of bekijk eerst de inhoudsopgave en een compleet hoofdstuk.

Zorgzame vrouwendag

Ik ben niet alleen. Ik ben niet de enige vrouw die ongewenst kinderloos is. En ik ben al zeker niet de enige vrouw die geprobeerd heeft om met IVF (of een dergelijke behandeling) zwanger te worden. Er zijn duizenden lotgenoten. Bij veel met een happy end waarbij één of zelfs meerdere kindjes door het huis drentelen. Maar er zijn ook veel vrouwen met een stil huis en een lege kamer die ooit dé bestemming kreeg maar inmiddels allang volgestouwd is met rommel.

Vrouwen die in hetzelfde schuitje varen als waar ik in ronddobber. Die dezelfde tranen over hun wangen voelen lopen, het onbegrip kennen en de machteloosheid meevoelen. Vrouwen voor wie sommige dagen in het jaar zonder enig probleem van de kalender geschrapt mogen worden. De heftigste dag is waarschijnlijk Moederdag. Een zondag in het voorjaar waar al weken vooraf reclame voor gemaakt wordt. Loop door de stad, kijk tv of sla een magazine open, je komt er niet onderuit.

Maar er is een nieuwe dag op komst. Een dag speciaal voor die vrouwen die op Moederdag met lege handen in een leeg huis zitten. Vrouwen die in hun hart de liefste wensmama zijn, maar in de praktijk zonder kinderwagen naar buiten gaan.

Zorgzame Vrouwendag.

Vrouwen die ontzettend graag voor een kindje zouden willen zorgen maar hun liefde maar moeilijk kwijt kunnen. Vrouwen die zich inzetten voor anderen, gedreven zijn in hun werk, klaar staan voor anderen en zich, door eigen ervaringen, kunnen verplaatsen in een ander. Vrouwen voor wie Moederdag een scherpe dag is. Een dag waarop er met een vinger even extra in je arm wordt geprikt: ‘jij bent geen mama’.
Een aantal ongewenst kinderloze vrouwen heeft een paar jaar geleden de Zorgzame Vrouwendag in het leven geroepen. Het idee is  om elkaar die dag een beetje in het zonnetje te zetten. Een klein cadeautje of lieve kaart op te sturen als teken van waardering. “Jij mag er als vrouw ook zijn en ik waardeer je om wie je bent.”

Een prachtig initatief waar ik onverwacht ook ineens mee te maken kreeg. Vandaag vond ik bij thuiskomst een envelop in de brievenbus. Pas openmaken op Zorgzame Vrouwendag, stond erop. Hoewel ik Moederdag het liefst oversla, kwam er bij het zien van de envelop toch een kleine glimlach op mijn lippen. Ik kijk een heel klein beetje uit naar zondag.

Ik ben niet alleen.

Daniëlle

Goede communicatie met je omgeving is heel belangrijk. Daarover gaat Open zenuw.

Of bekijk eerst de inhoudsopgave en een compleet hoofdstuk.

Vraag me waar ik het liefst naar kijk op televisie en het antwoord is steevast ‘de vrouwenseries op Net5′. De opeenvolging van problemen in Wisteria lane bij de Desperate Housewives, de ingewikkelde operaties die de artsen van Greys Anatomy zelfstandig mogen uitvoeren en de bijzondere onderlinge verhoudingen in Private Practice.

En hoewel de situaties in Private Practice meestal behoorlijk extreem zijn en ook niet altijd even geloofwaardig zijn, raken ze me soms diep van binnen. Eén van de hoofdrolspelers is dokter Addison Montgomery, een gynaecologe die zelf niet op natuurlijke wijze zwanger kan worden. Terwijl ze bij haar psychiater zit vertelt ze wat dit met haar doet.

Dit is haar verhaal: “Het leven is zwaar. Het is zwaar en ik heb er totaal geen controle over. Dat is nog het ergste, het maakt me gek. Ik heb niet in de hand hoe dingen lopen. Elke keer dat er een baby geboren wordt, zie ik dat bijzondere moment. Het moment waarop elke cel van het lichaam van de vrouw verandert. Of de baby nu gezond of ziek is, gelukkig of ongelukkig is, wat er ook gebeurt, de vrouw zal nooit meer zomaar een vrouw zijn. Ze zal altijd een moeder zijn, ze is veranderd. En dat wil ik ook. Ik wil het.”

Ik ook. Zó graag.

Goede communicatie met je omgeving is heel belangrijk. Daarover gaat Open zenuw.

Of bekijk eerst de inhoudsopgave en een compleet hoofdstuk.

Dan word je toch een leuke tante. Iets wat ik vaak te horen krijg, maar voor mij is het een dooddoener.

Ik ben al tante, ik heb een zus die twee jonge kindjes heeft. Beide geboren in de periode dat wij ook bezig waren en nog volop hoop hadden. Gezinsweekendjes komen bij ons regelmatig voor. Mijn ouders, zus en ik wonen in een driehoek van zo’n 100 km van elkaar. Vaak gaan we dan naar ons ouderlijk huis om samen gezellig te doen en vooral veel te eten. Ook komt mijn jongste oom met zijn vrouw en hun twee ICSI-wondertjes op visite.

In zo’n weekend voel ik mij vaak eenzaam en alleen. Er wordt nauwelijks over onze kinderloosheid gepraat en vaak verdrink ik in zelfmedelijden. Ik word geconfronteerd met het grootste geluk van mijn zus, wat flink wat jaloezie opwekt. Maar ook met mijn ouders als grootouders. Een taak die ze uiterst serieus nemen en waar ze volop in op gaan.

Het aanschouwen van dit alles geeft mij veel verdriet en het gevoel buiten spel te staan. Een lastig derde wiel aan de wagen te zijn. Of moet ik van mijzelf verdrietig zijn? Omdat dat zo hoort als je ‘rouwt’ om een onvervulde kinderwens? Omdat ik zelf het gevoel heb er niet bij te horen? Of is het een gewoonte geworden mij zo te voelen?

Afgelopen gezinsweekend voelde het alsof ik dat knopje dat ik misschien wel om moet draaien had gevonden; ik kon het met andere ogen bekijken! Ik hoef niet verdrietig te zijn. Ik mag mezelf gewoon goed voelen en genieten van de momenten samen. Omdat ik het waard ben en ook omdat ik het mezelf zo gun! Het is niet afdoen of vergeten van onze wenskindjes, het kan er best náást staan.

En zo werd ik dit weekend de leuke tante. De tante die gek doet, die de kindjes enorm verwend met een zak cadeautjes, die mee springt op de trampoline en zandtaartjes eet uit de zandbak.

Maar vooral een tante die erg genoot.

Jacoba

Goede communicatie met je omgeving is heel belangrijk. Daarover gaat Open zenuw.

Of bekijk eerst de inhoudsopgave en een compleet hoofdstuk.

Voordat wij aan onze icsi-behandeling begonnen hadden mijn man en ik allebei opgeschreven wat we wilden gaan doen in de wachtweken, om de spanning te reguleren en om voldoende afleiding te krijgen. Bij veel punten was de omgeving betrokken. Nu we daadwerkelijk in de wachtweken zitten, is er van die omgeving weinig te merken. Mijn zus en schoonzus zijn meesterlijk, terwijl ik totaal niet verwacht had dat mijn schoonzus dit zou doen. Een paar keer per week een sms’je: hou je het nog vol? Spannend is het he! Blijven duimen voor je! Zo lief en zo waardevol!

Vriendinnetje dat zelf een behandeling ondergaan heeft, stuurt heel af en toe (maar toch stuurt ze het!): lieverd, hoe gaat het? Ik weet hoe moeilijk zij het heeft, ik weet dat dit proces ook voor haar heel verdrietig is want het roept veel herinneringen op en confronteert haar keer op keer met haar onvervulde wens. Maar ondanks haar pijn en verdriet, kan ze af en toe toch de kracht vinden om wat te sturen. Bijzonder en waardevol.

De rest is stil. Muisstil. Ik vraag mij af wat dit betekent voor de toekomst. Voor dit proces kregen we adviezen (dooddoeners). Voordat ik de eerste prik had gezet, hoorde ik geregeld: als er iets is, ben ik er voor je. Toen de eerste paar prikken gezet werden, werd mijn behoefte om te delen met de dag groter. Maar de omgeving werd met de dag stiller.

Waar is iedereen? Ik vraag mij af wat ik er mee wil en kan. Ik wil geen vriendschappen die alleen gebaseerd zijn op het delen van leuke dingen. Ik wil geen vriendschappen waarbij ik dag en nacht klaar sta, altijd luister naar verhalen, hoe verdrietig ze soms ook zijn. Ik wil geen vriendschappen waarin ik meer moet geven, dan dat ik terugkrijg. Ik wil gelijkwaardige vriendschappen, vriendschappen waarbij ik mijn angst en verdriet kan delen en daarna over leuke en vrolijke dingen kan kletsen. Ik wil vriendschappen met een lach en een traan. Is dat nou zo veel gevraagd?

Tot voor kort dacht ik dat mijn vriendinnen belangrijker waren dan mijn familie. Door deze zware en verdrietige periode weet ik dat het juist mijn familie is op wie ik kan bouwen en rekenen. Nu weet ik dat zij er voor mij zijn, als ik huil of als ik lach. Verdrietige perioden geven soms inzichten waar je niet aan toe bent, maar die je wel onder ogen moet komen. Voor mij is dat moment daar.

Het zijn mijn vriendinnen die mij teleurstellen, het zijn mijn vriendinnen die er alleen zijn in goede tijden. Maar dat is geen vriendschap te noemen. Vriendschap is er bij de hoge pieken en de diepe dalen. Niet alleen op de leuke momenten. Ik heb niets aan meiden om mij heen als de test positief uitslaat. Ik heb schouders nodig om op uit te huilen, als de test negatief uitslaat..

Nog niet zo lang geleden vond ik het een saai zeur nummer.. nu denk ik: so true!

”Een keer trek je de conclusie, vriendschap is een illusie.”

Luana

Goede communicatie met je omgeving is heel belangrijk. Daarover gaat Open zenuw.

Of bekijk eerst de inhoudsopgave en een compleet hoofdstuk.

Het is nu ongeveer een maand geleden dat we onze vrienden per mail op de hoogte hebben gebracht van onze behandelingen. Onze vruchtbaarheidsproblemen waren bij hen al wel enigszins duidelijk, maar we kozen er nu voor om ook belangrijke behandel-data naar ze te mailen. Bovendien merkten vrouwlief en ik dat het voor ons allemaal steeds spannender begon te worden. Eigenlijk gingen we er met een sneltreinvaart doorheen en stonden we nauwelijks stil bij wat dit allemaal teweeg kan brengen. Zo informeerden we onze vrienden ook hierover.

We vertelden ze dat het nu tijd was om met onszelf bezig te zijn en de sociale contacten op een iets lager pitje te zetten. Vrouwlief en ik besloten om heel goed stil te staan en ons eens goed af te vragen waar we nu mee bezig zijn en vooral wat dit met ons doet. Het is, als je er eenmaal bij stilstaat, een enorme rollercoaster van emoties. Verdriet, spanning, angst, paniek, woede…vrijwel alles komt voorbij. Ik ben blij dat we de sneltrein op tijd hebben laten stoppen, uit zijn gestapt en ons realiseerden wat dit allemaal met ons doet. Voor lotgenoten kan dit herkenbaar zijn, maar onze vrienden reageren nauwelijks.

Natuurlijk hebben we wel wat reacties op onze mail gekregen, maar juist van de mensen waarvan je iets verwacht, hoor je niets. Nee, ik wil ‘ons’ niet in een slachtofferrol plaatsen, absoluut niet, maar kom op, vrienden horen er toch voor je te zijn? Ik vind dat lastig. Lastig om nu te bepalen wie je vrienden zijn en wie niet. Soms denk ik dat het geen echte vrienden zijn als ze niets van zich laten horen maar anderzijds denk ik dat je het ook niet zo zwart/wit moet bezien. Ik kan met mijn vrienden over van alles en nog wat kletsen en meestal gaat het dan over voetbal of werk. Oppervlakkige gesprekken zonder echte diepgang. Niet erg, maar wanneer je steun zoekt bij vrienden als je vruchtbaarheidsproblemen hebt geven ze niet thuis. Is dit te moeilijk voor ze? Voelen ze zich bezwaard omdat ze zelf kinderen hebben? Heerst er een taboe? Ik weet het niet.

Ik weet wel dat mijn vrienden me graag zien. Ook al is het de laatste tijd niet vaak. Wanneer er feestjes zijn of het straks lekker weer wordt om met zijn allen het terras op te duiken of om de barbecue aan te steken, zal ik ze weer vaker zien. Gevoelsmatig lijkt het soms alsof vrienden alleen nog maar contact zoeken als het om leuke en gezellige dingen gaat. Ja, ik vind dat ook gezellig en leuk uiteraard, maar als ik echt over mijn gevoel wil praten en wat vruchtbaarheidsproblemen allemaal met zich meebrengen, lijkt het alsof de zomerzon verdwijnt en er donkere wolken tevoorschijn komen. Iedereen blijft lekker thuis bij de verwarming en het contact is er niet of nauwelijks. En soms doet dat pijn.

Mijn vrienden ken ik al zeker een jaar of vijftien en dit zijn dan ook de zogeheten vrienden voor het leven. Soms spreek je ze weken niet, soms dag in, dag uit. Ik pik ook meer van ze dan van willekeurige kennissen of passanten. Hierdoor vind ik het ook heel dubbel. Ik koester de vriendschap die er tot op zekere hoogte is, maar ik mis toch ook enig verwantschap. Het is nauwelijks te definiëren. Nu ik dit zo schrijf, bedenk ik me dat het misschien juist helemaal niet erg is dat mijn vrienden er op dit punt niet voor me zijn. Ze zullen immers toch nooit begrijpen wat wij voelen en hoe wij dit ervaren. Ze kunnen zich niet voorstellen hoe het is om vruchtbaarheidsproblemen te hebben. Dit gaat veel makkelijker met lotgenoten, die precies weten wat je voelt, hoe je je voelt en met je meeleven.

Ik heb me er bij neergelegd. Ik weet nu dat ik vrienden heb die geen steun voor me zijn tijdens de behandelingen, maar ik weet ook dat ik veel contact met lotgenoten heb wat me goed doet. Zo creëer ik een middenweg. Mijn vrienden hebben dan misschien bepaalde gebreken en doen misschien niet alles wat ik zou willen. Ze zijn er misschien niet altijd voor me wanneer ik dat wens. Maar ik weet wel dat ik ze nodig heb, op welke manier dan ook. Toch merk ik ook dat lotgenoten inmiddels vrienden lijken te worden. Nieuwe vriendschappen die kunnen ontstaan door het lot dat ons bij elkaar brengt. Dat ontroert me.

Dennis

Goede communicatie met je omgeving is heel belangrijk. Daarover gaat Open zenuw.

Of bekijk eerst de inhoudsopgave en een compleet hoofdstuk.

Het woord lotgenoten geeft me vaak negatieve kriebels. Ik weet niet precies waarom dat woord die lading met zich meebrengt maar ik vind het een vervelend woord. En dat terwijl ik gemerkt heb dat lotgenoten enorm belangrijk zijn. Het geeft me troost te weten dat ik niet alleen ben met mijn wens, mijn verdriet en mijn wanhoop. Dat er altijd wel iemand is die je een hart onder de riem kan steken, die naar je wil luisteren en indien gewenst advies kan geven.

Mijn lotgenoten blijken zich online te bevinden. In mijn directe vrienden- en kennissengroep bevinden zich geen mensen die moeilijkheden hebben met het krijgen van kinderen. Sterker nog, de meeste hebben een gelukkig gezinnetje of hebben juist heel bewust voor een leven zonder kinderen gekozen. De vriendinnen om me heen zijn er voor me als het nodig is, ik mag ze midden in de nacht wakker bellen en waar ze kunnen zijn ze mijn klankbord. Maar echt begrijpen doen ze me niet. Ook al doen ze oprecht hun best, hoe het echt voelt en wat het echt met je doet is niet voor te stellen voor iemand die niet in dezelfde situatie zit. Of zat, want mensen die dankzij een fertiliteitsbehandeling papa en mama werden zijn hun verleden niet vergeten.

In de afgelopen jaren heb ik veel lotgenoten leren kennen. Een fertiliteitstraject is een heftig traject waar je niet altijd open met je omgeving over praat. Dan is de veilige anonieme omgeving van het internet een fijne plek. Na een tijdje ben ik uit de anonimiteit gestapt en leerde ik sommige vrouwen achter nicknames en avatars ‘in het echt’ kennen. Ieder met een eigen verhaal maar allemaal met dezelfde wens. Bijzondere ontmoetingen om nooit te vergeten, vriendschappen die al jaren duren en zeer waardevol geworden zijn, mailwisselingen waarin een half woord genoeg is en zelfs twitterberichtjes van 140 tekens die je op de juiste plek raken.

Zonder lotgenoten een fertiliteitstraject doorlopen? Ik moet er niet aan denken!

Daniëlle

Goede communicatie met je omgeving is heel belangrijk. Daarover gaat Open zenuw.

Of bekijk eerst de inhoudsopgave en een compleet hoofdstuk.

Ongewenst kinderloos, wat is daar het tegenovergestelde van? Gewenst kinderrijk? In de tijd dat ik graag zwanger wilde worden – en mijn man daar volledig achter stond – kreeg ongewild kinderloos een enorme rol in ons leven. Aangezien ik opbouwwerk deed in een kansarme wijk in onze stad (een zogenaamde Vogelaarwijk) kwam naast gewenst kinderrijk ook ongewenst kinderrijk om de hoek kijken. Het leek net alsof iedereen die dacht aan zwanger worden, dat ook daadwerkelijk werd. Kansarme tienermoeders die hun kind al snel kwijt waren omdat Jeugdzorg ze kwam halen, maar ook gewone meiden die hun tweede of derde kregen. Voor mijn gevoel ‘zomaar’. Wat ik erg veel hoorde was ‘ja, ik werd maar niet ongesteld en ik deed een test en…’.

Ik werd wel ongesteld. Een keer of elf, en toen vond ik het tijd om eens met de huisarts te overleggen. Die vroeg een semenanalyse aan, en telefonisch meldde mijn huisarts dat ‘het toch afwijkend was’. Oké, afwijkend; minder spermatozoïden, en daarvan ook nog een deel minder levendig. De uroloog was de volgende stap, en na heel vervelende onderzoeken bleek dat het toch wel meeviel met die ‘afwijking’ van mijn wederhelft. Dus, weer verder thuis ‘aan de klus’, zoals men dat op sommige fora noemt. Sex was inmiddels niet meer voor de lol, want wij wilden een baby. Na weer een aantal maanden kwam de gynaecoloog met de mededeling dat ‘we’ dan maar een aantal tests moesten doen. En ja, we deden wat de dokter zei, en mijn cyclus werd in kaart gebracht. Wederom: niks aan de hand. Intussen werd er in mijn werkomgeving weer een baby geboren, een zoveelste abortus gepleegd, en een kind uit huis geplaatst. En ik kreeg een kijkoperatie om te kijken waar de oorzaak lag. Nergens.

Na een half jaar kwam de gynaecoloog met een optie. IUI. Ik had geen idee wat het zou toevoegen en vond het een raar gedoe. Geen succes. Geen succes? Waarom werd iedereen
zwanger, zelfs ongepland, en waarom lieten mensen kindjes aborteren? Ik kreeg een soort van afkeer van de ‘jonge-meiden-met-verkering’ want ik zat er eigenlijk al op te wachten. Het gesprek. ‘Laura, ik wil even met je praten’. En ja, wederom ‘ik werd maar niet ongesteld…’. Zes keer IUI, en het leek of jonge meiden die geen kind wilden en abortus
pleegden enorm in aantal toenamen. Natuurlijk, in sommige gevallen is abortus verdedigbaar, maar het idee dat er iets werd ‘weggehaald’ wat wij zó graag wilden hebben en houden. Het deed me elke keer zo’n enorme pijn!

En toen kwam er IVF. Het klinkt als een laatste redmiddel, en zo voelde het ook. Cyclus stil leggen, follikelstimulatie, punctie, terugplaatsing en toen een telefoontje. ‘Laura, je bent zwanger’. Wij zijn niet meer ongewild kinderloos, maar een heleboel stellen zijn dat wel. Mijn open zenuw? Dat er veel verdrietige wensouders zijn. Ze hebben alles voor elkaar; hun huis, hun hart, hun leven staat open voor een kindje dat maar niet komt.

En morgen ontdekt er weer iemand dat ze ongewenst kinderrijk is.

Laura

Goede communicatie met je omgeving is heel belangrijk. Daarover gaat Open zenuw.

Of bekijk eerst de inhoudsopgave en een compleet hoofdstuk.

Mijn zusje blijkt een pracht zwangere vrouw te zijn. Terwijl we samen door Parijs lopen, zij hoogzwanger, valt er geen zeurderig woord. Geen verhalen hoe zwaar het is om zwanger te zijn, dat ze alleen nog maar in slippers past door haar gezwollen voeten of dat de baby de hele dag op haar blaas drukt en dat dat stiekem best vervelend is.
Wel de lieve vraag of ik het kindje wil voelen waar ik dankbaar ‘ja’ op zeg. Dat bijzondere moment had ik niet willen missen. En terwijl mijn ene hand op haar buik ligt waar heftig tegenaan geschopt wordt, leg ik mijn andere hand op mijn eigen -lege- buik. Gedachten die wegdromen… zou het ooit…?

Juli 2011
Een rinkelende telefoon midden in de nacht haalt me uit mijn slaap. Na het horen van de zin: “Hallo tante Daan” ben ik meteen klaarwakker. Mijn zusje is bevallen van een zoontje. Hij heet Tim, is kerngezond en met zowel hem als haar gaat het erg goed. Ik kan de rest van de nacht niet meer slapen, sms met mijn zusje die foto’s doorstuurt en ben ontzettend blij.

Om 8 uur stap ik in de auto, gooi het slaapzakje dat ik maakte op de stoel naast me, en rijd naar hen toe.Tim is prachtig, een heerlijk mannetje dat nog niet gewassen is en zijn eigen luchtje nog heeft en ik ben trots zijn tante te mogen zijn. Hoewel ik regelmatig vraag of ze hem zelf niet vast wil houden, laat mijn zusje me hem ruim een uur vasthouden. Ik geniet volop en kan mijn ogen niet van hem afhouden.

Na een paar uurtjes rijd ik weer naar huis en ga aan het werk. Het is 8 uur ‘s avonds als ik een cake aan het maken ben. Plotseling zie ik dikke druppels in het beslag vallen. Ik besef dat het mijn eigen tranen zijn die de cake een zoute smaak zullen geven. Tranen die blijven stromen. Ik zak op de grond, sla mijn armen om me heen en zit een uur te huilen. Niemand thuis om me vast te houden, wat voel ik me ontzettend eenzaam.

Waar komt dit ineens vandaan? Ik heb de hele dag een jubelgevoel gehad, waarom dan nu ineens die tranen? Maar ik hoef het niet eens uit te spreken. Ik ben jaloers. Stikjaloers. En weer heb ik last van dat dubbelgevoel. Want hoe blij ik ook ben voor mijn zusje, wat had ik dit mezelf ook gegund. Een klein kereltje dat ik uren vast kan houden zonder toestemming te vragen, dat ik niet achter hoef te laten, dat mijn kindje zou zijn.

Negen maanden geleden vroeg ik me af of het ooit zou wennen. Ik durf nu hardop uit te spreken dat dit niet het geval is. Ik zal ermee moeten leren omgaan. Het is diep ademhalen, mezelf toestaan verdrietig te zijn en met een nieuwe teug adem de toekomst ingaan.

Een toekomst die soms hard en oneerlijk zal zijn.

Daniëlle

Goede communicatie met je omgeving is heel belangrijk. Daarover gaat Open zenuw.

Of bekijk eerst de inhoudsopgave en een compleet hoofdstuk.

Terwijl ik elk jaar een kaarsje meer op mijn verjaardagstaart uit mocht blazen, mocht mijn drie jaar jongere zusje dat natuurlijk ook. En met mijn ouder worden, werd zij ook steeds een jaartje ouder. Ik zag haar veranderen van jong ding tot een volwassen vrouw. Van een meisje dat graag met barbiepoppen speelde tot een meid die afstudeerde, verkering kreeg, liefdesverdriet had om vervolgens de man van haar dromen te ontmoeten. Na samenwonen volgde een romantische bruiloft met alles erop en eraan. Ze was het mooiste meisje van de klas.

Wetende dat ze een zus heeft bij wie het maar niet wil lukken om zwanger te worden, is ze altijd erg zorgvuldig geweest in het uitkiezen van haar woorden rondom het moederschap. Ik heb haar er nooit op kunnen betrappen dat ze een kindje ‘zou nemen’ of dat ze ‘zo zwanger’ zou zijn. Altijd een ‘als het me gegund is’ en ‘wie weet in de toekomst’ erachteraan. Iets waarvoor ik haar dankbaar ben want ik ben helaas, samen met vele anderen, het levende bewijs dat je niet altijd ‘zo maar’ mama wordt.

November 2010
We hebben een feestje van een tante en aan het eind van de avond lopen we samen naar haar auto. Ik voelde al aan dat ze me iets wilde vertellen en niet geheel onverwacht kwam die ene zin uit haar mond: “Ik ben zwanger”. Dikke knuffel en oprechte blijdschap. Mijn kleine zusje wordt mama!

Mijn vriend en ik rijden naar huis. Onderweg vertel ik hem het nieuws, nog altijd met een glimlach op mijn gezicht. Want dat mijn zusje een kindje krijgt, betekent ook dat ik tante wordt! Ik word gedurende de reis steeds stiller. Eenmaal thuis pakt mijn vriend me vast. “Ben je gewoon moe of misschien ook een beetje verdrietig?” Ik barst in huilen uit, de tranen stromen over mijn wangen en snik onbedaarlijk. Het antwoord is duidelijk.

Ik kan moeilijk met mijn eigen gevoel omgaan. Van de ene kant ben ik ongelooflijk blij voor mijn zusje, van de andere kant ben ik stikjaloers. Dit wil ik ook! De grote waarom-vraag dringt ze weer eens in alle hevigheid op. Een vraag waar ik nooit antwoord op zal krijgen. Het is wat het is en daar moet ik het mee doen. Maar dat het ontzettend oneerlijk voelt zal niemand verbazen.

Ik ben écht blij voor mijn zusje maar heb even tijd nodig om het een plekje te geven. En om mezelf te ‘harden’ voor de toekomst. Want bij dit nieuws blijft het natuurlijk niet. Een dikke buik, zwangerschapsverhalen, babykamer en na negen maanden de geboorte van mijn neefje of nichtje volgen ook nog. Dat wordt met regelmaat diep ademhalen, tranen drogen en weer doorgaan.

Zou het ooit wennen?

Daniëlle

Goede communicatie met je omgeving is heel belangrijk. Daarover gaat Open zenuw.

Of bekijk eerst de inhoudsopgave en een compleet hoofdstuk.

We willen het maar al te graag, die stoere, macho hunk zijn waar elke vrouw naar verlangt. De combinatie van waanzinnig goede looks à la Brad Pitt in zijn jongere jaren en daarnaast dapper en sterk zijn, vergelijkbaar met de Hulk. Slechts één regel die geldt voor de macho man: wees vooral een ander en niet jezelf. Bovendien willen wij enkel en alleen vrouwen met een leuk snoetje, ietwat dommige uitspraken en een fantastisch lijf. En bovenal willen we dat ze vooral niet zeurt en niet teveel jankt. Tijd voor een wake up call? Ik denk het wel.

Ik zal iets verklappen. Niemand voldoet daadwerkelijk aan het geschetste Hollywood-profiel. De illusie wordt gewekt dat we allemaal dé hoofdrol willen spelen in de vetste film die er bestaat. We willen iemand zijn en iets betekenen. We willen alle aandacht. We willen juist de ander zijn en waarom? Juist, om vooral niet jezelf te zijn. Wees de ander en je eigen problemen verdwijnen als sneeuw voor de zon. Ik zal nog iets verklappen. Je kunt niet weglopen voor je eigen realiteit. Je kunt niet weglopen voor je problemen en doen alsof ze niet bestaan. Je zult de waarheid onder ogen moeten en vooral dúrven komen.

Ik geniet van het leven. De vrolijkheid en zaligheid die ik uitstraal, is als die van een topacteur in een feel-good movie. Echter wordt het een regelrechte thriller die eigenlijk niet te filmen is wanneer een vruchtbaarheidsprobleem vanuit het niets opduikt. Ik schrik me kapot. Mijn vrouw eveneens. Een droevige scène tussen mij en mijn vrouw en ik speel de hoofdrol. Ik kan wel door de grond zakken van verdriet. Mijn mannelijkheid is compleet verdwenen en de macho man is niet meer. Mijn vrouw steunt me en is er voor me, maar troost vind ik in eerste instantie niet. Ik voel me geen echte man meer en ik ben volledig verdwaald. Dat gevoel is onuitstaanbaar.

Van ons mannen wordt enigszins verwacht dat we de rots in de branding zijn, de steun en toeverlaat en dat we niet toe mogen geven aan ons gevoel en onze emoties. Erger nog, zo willen we ook zijn. Wij mannen willen niet praten over ons gevoel, willen niet huilen en we willen geen medelijden. Wij willen het sterke geslacht zijn dat onze vrouwen kan ondersteunen, ze troost kan bieden en ze een schouder geven om op te huilen. Dankzij Hollywood wil de man wel degelijk een echte macho man zijn. Maar geloof me, wanneer je als man te horen krijgt dat je zaadkwaliteit zo slecht is, ben je het gewoon even kwijt. Ik weet me geen raad met dit probleem en ik heb hulp nodig.

Zo ontdekte ik dat ik wel degelijk een man ben die zijn gevoel wil uiten en erover wil praten of schrijven. De zogeheten uitzondering die de regel bevestigt. En de vrouwen? Zij zien tegenwoordig liever dat hun man juist emoties toont en veel praat. Zij willen geen echte macho man, maar juist de man die open en eerlijk over zijn gevoelens durft te spreken. Een soort omgekeerde emancipatie. Ik verander in zo’n man. De combinatie van Brad Pitt en de Hulk verdwijnt langzaamaan en ik verander in de man die simpelweg zichzelf is. Blijkbaar is daar een situatie voor nodig die voor mij ondraaglijk is.

Ik vind mijn weg. Juist nu wil ik mezelf zijn en niet meer de ander. Ik wil de looks van Brad Pitt niet meer hebben. De dapperheid en sterke brute kracht van de Hulk heb ik ook niet meer nodig. Ik wil nu op de befaamde stoel plaats nemen waar Steven Spielberg zijn halve leven op heeft doorgebracht. Ik wil geen hoofdrol meer spelen.

Vanaf nu wil ik de regisseur zijn van mijn eigen leven, om te verfilmen wat me aan het hart gaat.

Dennis

Goede communicatie met je omgeving is heel belangrijk. Daarover gaat Open zenuw.

Of bekijk eerst de inhoudsopgave en een compleet hoofdstuk.

Met de komst van Twitter ging er een nieuwe wereld voor me open. Ik leerde nieuwe mensen kennen, zat ineens niet meer alleen naar een programma op de tv te kijken en kon heerlijk spuien over van alles en nog wat.

De mensen die in mijn timeline verschijnen zijn heel verschillend. Mannen en vrouwen, jong en oud, single of al jaren getrouwd, met of zonder kinderen. In 140 tekens kun je veel met elkaar delen en dankzij leuke kiekjes erbij, kom je best veel van iemand te weten.

Maar die foto’s zijn ook meteen de keerzijde van Twitter. In een goede bui heb ik nergens last van, maar op mindere dagen kunnen bepaalde foto’s me nog een beetje meer in onbalans brengen. Die van zwangere buiken of schattige kindjes. Want dat zijn de foto’s die de (pre)mama’s in mijn timeline plaatsen. Hun (ongeboren) kinderen nemen tenslotte een grote plek in hun leven in, ze zijn er trots op en ik geef ze groot gelijk dat ze het delen.

Maar vooral als uit de beschrijving niet blijkt wat er op de foto staat en ik ‘ineens’ met een beeld geconfronteerd word, raakt het me diep van binnen. Verdrietig, jaloers, vraagtekens, uit evenwicht, mijn eigen realiteit en een brok in mijn keel. Waar blijven de foto’s van mijn zwangere buik en mijn lieve kindje?

Zelf plaats ik ook regelmatig foto’s. Van een mooie zonsondergang of blote voeten in het park. Maar op de ‘down’ dagen voelt het leeg. Dan is het niet genoeg dat ik een rijk leven heb en uren kan lummelen in het park zonder met iemand of iets rekening te houden. Dan wil ik geen foto’s zien van gelukkige gezinnetjes, dan wil ik de computer in de hoek gooien en een volle zak pindarotsjes leegeten om mezelf te troosten. Het is maar goed dat die offdagen er niet al te vaak zijn.

Vinden vooral mijn computer en taille fijn.

Daniëlle

Goede communicatie met je omgeving is heel belangrijk. Daarover gaat Open zenuw.

Of bekijk eerst de inhoudsopgave en een compleet hoofdstuk.

Simone is een vlotte meid die ik al sinds de middelbare school ken. Af en toe kwam ik haar tegen en maakte ik een praatje met haar. Geen echte vriendschap, maar wel wetend waar de ander op dat moment in het leven staat. Simone kreeg een vriend, besloot samen te gaan wonen, trouwde en niet lang daarna zag ik haar met een dikke buik door de wijk heen fietsen. En dat allemaal binnen een jaar tijd. Hetzelfde jaar waarin bij mij alle pogingen om zwanger te worden finaal mislukte.

Simone kreeg een meisje. Een enorme ooievaar versierd met roze slingers in de tuin, ‘hoera een meisje’ voor het raam en een roze kaartje met de naam in sierlijke letters in de brievenbus. Hoewel ik moeite had met de snelheid waarmee ze haar kindje gekregen had – bij mij was er nog altijd geen dikke buik, laat staan een kindje te bekennen – was ik toch blij voor haar.

Een week later zag ik haar achter de kinderwagen lopen. Ook al vind ik het diep van binnen moeilijk om met nieuwe mama’s een gesprekje aan te knopen over hoe goed het allemaal gaat en wat een verrijking het van hun leven is, ik probeer het niet uit de weg te gaan. Behalve op dagen dat ik het echt niet trek, dan trek ik een zak over mijn hoofd en zoekt iedereen het maar uit. Maar ik voelde me prima, dus drie zoenen, een blik in de kinderwagen en ahh’s en ohh’s.

Nog voordat ik antwoord kon krijgen op de vraag hoe het met haar ging, flapte Simone eruit dat ze best blij was met haar dochtertje maar dat ze veel liever een zoontje had gehad. Gevolgd door een hele opsomming waarom een jongetje veel beter bij haar gepast had. Ik kon niets zeggen, stond met mijn mond vol tanden en kon haar alleen maar wezenloos aanstaren. Hoorde ik het goed? Zei ze dat echt? Zei ze dat nu echt tegen iemand van wie ze wist dat de kinderwens in alle hevigheid aanwezig was maar bij wie het maar niet wilde lukken?

Oh wat was ik boos! Niet een beetje boos, maar echt heel erg boos. En daar waar ik normaal een keer slik en wegloop heb ik haar verteld hoe ik erover dacht. Dat ik het oneerlijk naar haar dochtertje toe vond en dat ik het helemaal niet had willen horen. Daarna ben ik omgedraaid, ben regelrecht naar huis gelopen en heb mijn tranen weggespoeld met een pot thee en zak M&M’s.

Simone zie ik soms nog lopen, maar ze doet net alsof ze me niet ziet. Misschien heeft ze spijt van haar uitspraak maar durft ze me niet meer onder ogen te komen. Ik hoop het. Voor haar dochtertje die een mama verdient die oprecht blij met haar is.

Daniëlle

Goede communicatie met je omgeving is heel belangrijk. Daarover gaat Open zenuw.

Of bekijk eerst de inhoudsopgave en een compleet hoofdstuk.

Mijn blik op de wereld is veranderd. Als ik mensen met kinderen zie lopen vraag ik me af of het ze makkelijk is vergaan of dat ze ook in de medische achtbaan hebben gereden, net als wij. En als ik stelletjes zonder kinderen zie lopen vraag ik me af of ze een kinderwens hebben. En zo ja, hoe het hen vergaat. Zou het niet zo snel lukken? Zouden ze verdriet hebben? Zouden ze heen en weer geslingerd worden tussen hoop en wanhoop? Van dag tot dag, van uur tot uur wisselende gevoelens hebben? Net als wij destijds.

Ik heb gemerkt dat veel gevoelens die ik in mijn leven heb gehad gesleten zijn met de tijd. De scherpe randjes zijn er vanaf. Maar dat gevoel van onzekerheid of ik ooit een kind zou mogen opvoeden blijft ongewijzigd levendig. Zelfs nu die wens in vervulling is gegaan en ik een dochter van anderhalf heb schieten de tranen in mijn ogen als ik de verhalen van anderen lees die dat geluk (nog) niet hebben gehad. De gevoelens die ik destijds zelf had toen ik in hun situatie zat komen dan zo levendig terug. Iets wat als normaal wordt beschouwd door de maatschappij is voor zoveel mensen helemaal niet normaal. Dagelijks geconfronteerd worden met de vanzelfsprekendheid van kinderen doet voor hen zo’n zeer.

Dat betekent natuurlijk niet dat ik vind dat iedereen maar moet stoppen met kinderen krijgen, of moet stoppen met enthousisast praten over hun kinderen. Maar het zou fijn zijn als mensen een kind niet als vanzelfsprekendheid zouden zien. Als mensen geen potentieel pijnlijke vragen zouden stellen of opmerkingen zouden maken over het feit dat een ander geen kinderen heeft. Dat is mijn wens. Dat ongewenst kinderloosheid echt uit de taboesfeer raakt. Dat er begrip is voor het gemis en respect is voor de gevoelens die mensen daarbij hebben. Dat mensen zich vrij voelen om over hun verdriet te praten. Het zal die pijn niet wegnemen, maar zeker wel verzachten.

Barbera

Goede communicatie met je omgeving is heel belangrijk. Daarover gaat Open zenuw.

Of bekijk eerst de inhoudsopgave en een compleet hoofdstuk.

Wanneer je op zoek bent naar een nieuwe auto kom je soms een exemplaar tegen waar je nog niemand in hebt zien rijden. Eentje waar kennissen hun wenkbrauwen bij optrekken als je het merk en type noemt. Je besluit de auto te kopen en vanaf dat moment kom je de auto óveral tegen. Hij staat op elke parkeerplaats waar je komt en op de snelweg word je minstens drie keer per dag ingehaald door jouw unieke auto.

Zodra de stap genomen was om aan een gezin te denken, zag ik overal in de stad vaders achter kinderwagens lopen, vrouwen over hun bolle buik aaien en moeders met hun kindje aan de borst op het terras zitten. Eenmaal in de medische molen werd het alleen maar erger. Op sommige dagen zelfs zo erg dat ik het huis niet meer uit wil. Ik wil liever binnen de veilige muren van mijn huis zitten, waar ik niet geraakt kan worden door andere mensen.

Maar helaas, ook thuis ontkom ik er niet aan. Zap langs een willekeurig reclameblok en de testen hoe lang je zwanger bent, de opvolgmelk en de best zittende luiers vliegen je om de oren. Met de stapel folders die op zaterdag op de mat valt, gaat het al niet veel anders. Kinderdagverblijf Jip en Janneke heeft open dag, op de rommelmarkt is een aparte rij waar alleen babyspul verkocht zal worden en de apotheek houdt spreekuur voor pas bevallen vrouwen. Om gek van te worden.

Ik wil een heel dik dekbed, een donkere kamer en weken vrijaf van mijn werk. Dan kruip ik weg in een fijne winterslaap en wil ik helemaal niets meer horen en zien wat met zwangerschappen, geboortes of kindjes te maken heeft.

Een auto kopen: sparen voor een budget en op zoek naar een passende auto. Ongewenst kinderloos: sparen voor een dikke huid en op zoek naar passende oogkleppen.

Daniëlle

Goede communicatie met je omgeving is heel belangrijk. Daarover gaat Open zenuw.

Of bekijk eerst de inhoudsopgave en een compleet hoofdstuk.

Ga je met me mee? Diep mee in mijn hoofd, waar ik dingen bedenk en beleef die ik aan niemand vertel? Mijn eigen hersenspinsels die met me aan de haal gaan als ik het toelaat om even weg te dromen. Terwijl ik in de echte wereld rondloop, gaan mijn gedachten een heel andere kant op.

Ik loop als trotse tante achter de kinderwagen waarin mijn neefje lekker ligt te slapen. Hij is nog maar een paar maandjes oud, zo’n lief klein frummeltje dat heel wijs met zijn oogjes open de wereld in kan kijken. Zijn mama heeft hem aan me toevertrouwd met de woorden: “Ga maar even lekker met hem wandelen, dan valt hij lekker in slaap”. Terwijl we langs het park wandelen lijkt het net of het mijn kindje is dat in de kinderwagen ligt. Ik droom weg dat mijn lang gekoesterde wens eindelijk in vervulling is gegaan en dat de wolk van een baby waar ik op uitkijk, mijn wolkje is.

Er stopt een vrouw naast me. Ze kijkt naar mijn, nog steeds erg wakkere, neefje en zegt: “Wat heeft u een prachtig zoontje”. Ik zeg beleefd dank je wel en nog voordat ik kan zeggen dat het mijn neefje is, loopt ze door. Stiekem krijg ik vlinders van binnen dat iemand denkt dat het mijn kindje is. Vanuit mijn tenen komt een trots en warm gevoel naar boven. Natuurlijk weet ik dat het mijn neefje is, maar anderen weten dat niet. Anderen zien alleen een moeder achter de kinderwagen. Dat wat ik zelf zo graag wil zijn. Ik besluit dat ik deze wandeling best even ‘mag doen alsof’. De realiteit is al hard genoeg, daar mag ik nu best even een zachte kant van gebruiken.

Het is vakantie. We zijn naar het warme eiland Kreta gevlogen en genieten met volle teugen van de zon, het warme briesje wind, de vrijheid en elkaar. In ons hotel zit een gezin met een kindje, een vrolijk kereltje van negen maanden oud. Als ze op pad gaan dragen ze hun zoontje in een draagdoek op de rug, een mooi beeld. Na een paar dagen luieren besluiten we een kloof af te dalen. Ik heb een tas met brede schouderband meegenomen voor flesjes water, broodjes en mijn camera. Best een gewicht om op één schouder te dragen maar bij gebrek aan een rugzak de enige optie. Om het dragen zo comfortabel mogelijk te maken, maak ik de band zo breed mogelijk zodat deze een groot deel van mijn schouder bedekt. Naar beneden trek ik de band over mijn borst zodat ook daar een breed draagvlak zit. Het lijkt op de manier waarop onze hotelburen hun kindje in de draagdoek dragen. Voor ik het weet droom ik weg en voelt het gewicht hetzelfde als een kindje. Ons kindje, dragend op mijn rug, samen met ons wandelend door de kloof. Ik loop ineens een stuk lichter naar beneden en geniet van het gevoel. Als ik dorst krijg, til ik de tas van mijn schouders af.

Weg droom, hallo werkelijkheid.

Daniëlle

Goede communicatie met je omgeving is heel belangrijk. Daarover gaat Open zenuw.

Of bekijk eerst de inhoudsopgave en een compleet hoofdstuk.

De andere wereld is moeilijk te omschrijven. Waarin ik mij eerder altijd goed in kon leven en waar ik graag in mee kletste, ook al hoorde het niet bij mij, voelt nu totaal vreemd en niet passend. De andere wereld, de wereld van anderen, ook de mensen om mij heen.

Mijn inlevingsvermogen is ruim, iets wat bij mij past en waar ik ook regelmatig voldoening uit haal. De laatste tijd is dat inleven moeilijk. Het raakt mij op een vreselijke manier. Het geeft verdriet en raakt mij recht in het hart.

Hoe opvallend is het dat als je zelf iets heel graag wenst, iets dat zo ver weg is en ongrijpbaar wordt het altijd en overal aanwezig moet zijn. Meer en meer probeer je soms je leven op te pakken of beter gezegd bij elkaar te rapen. Je probeert je diepste verlangen naar de achtergrond te drukken hoe moeilijk dat ook is. De wereld houdt helaas geen rekening met het gevoel van een ander. Bewust of onbewust: het onderwerp kind is altijd en overal om mij heen.

Logisch is het ook dat trotse papa’s en mama’s geen enkele zin zonder het onderwerp kind kunnen uitkramen. Het is immers waar hun leven om draait. Logisch of juist droevig? Droevig in de zin dat je daarmee onbewust mensen zoals mij kwetst? Mij hoor je ook niet constant praten over alle ellende terwijl dit ongevraagd de hoofdlijn van ons leven is geworden. Logisch of droevig. Ik ben er nog niet uit wat ik er van vind.

Ik probeer me te verplaatsen in de ander, de ander wiens wens wel in vervulling is gegaan. Verplaatsen – inleven is immers iets wat mij goed past? Vroeger wel, nu lukt het mij niet meer zo goed. Ik kan mij namelijk geen voorstelling maken van iets wat waarschijnlijk nooit zal komen. Ik kan mij niet voorstellen dat wij samen naar twee streepjes staren. Samen glimlachen, samen huilen van geluk. Ik kan mij niet voorstellen dat wij spannende eerste drie maanden hebben en uitkijken naar controles, echo’s of ziekenhuisbezoekjes. Leuke ziekenhuisbezoekjes kennen wij niet meer. Het betekent voor ons op dit moment verdriet-pijn-onzekerheid-wanhoop.

Ik kan mij niet voorstellen dat er leven in mij groeit. Het leven geboren wordt. Blije-trotse opa’s-oma’s-tantes. Of dat wij samen stuntelig en onwennig de eerste levensmaanden doorlopen. Nee, ik kan mij niet inleven in het boeken van vakanties gericht op kinderen. Winkelen voor jezelf en ondertussen neuzen in kinderkleding. Of de eerste wenuurtjes op de opvang.

Mijn inlevingsvermogen is niet meer zo ruim. Noem het zelfbescherming, noem het misschien maar realistisch. Ik ben vanwege alles een groot deel van mijzelf verloren. Ik ben zoekende. Ik noem het daarom de andere wereld. Mijn grote verdriet.

Lo

Goede communicatie met je omgeving is heel belangrijk. Daarover gaat Open zenuw.

Of bekijk eerst de inhoudsopgave en een compleet hoofdstuk.

Het nieuwe jaar staat voor de deur, uiteraard net als vorig jaar en het jaar daarvoor. Traditiegetrouw spreken we een wens uit voor het jaar dat volgt. Een wens waarvan we héél hard hopen dat hij dat jaar uit mag komen. Een wens die je met heel je lichaam voelt.

We wensten elkaar jarenlang een kindje toe. Dit jaar zou het toch eindelijk moeten lukken? Een kindje van ons samen, dat we na het weekend niet terug hoeven te geven aan zijn of haar ouders. Dat bij ons mag blijven wonen, waar wij voor mogen zorgen en dat wij groot mogen zien groeien. Zou dít ons jaar worden? Een dikke buik in de zomer met vrolijke zomerjurkjes die daar overheen vallen, wandelen achter de kinderwagen in de herfst en kerst vieren met cadeau’tjes voor drie personen onder de kerstboom.

De teleurstelling bij weer een jaar voorbij waarin we geen streep op de test mochten begroeten, werd steeds groter. Weer niet gelukt, weer geen zwangerschap, weer alleen. We zijn daarom gestopt met het wensen van een kindje. Gewoon klaar ermee: been there, done that, doen we niet meer. Dit jaar wensen we elkaar iets realistisch en materialistisch toe. Een vakantie die in het vooruitzicht ligt, een nieuwe auto die er hopelijk komt of een maandsalaris opmaken aan een middag shoppen in de stad. Geen wensen meer die misschien niet uit komen, het lukt me niet meer, het is te zwaar.

En toch…terwijl ik mijn materialistische wens uitspreek, klinkt er een héél klein stemmetje in mijn achterhoofd: “en een kindje alsjeblieft”. Onuitgesproken, maar de wens zo ontzettend aanwezig.

Gelukkig nieuwjaar.

Daniëlle

Goede communicatie met je omgeving is heel belangrijk. Daarover gaat Open zenuw.

Of bekijk eerst de inhoudsopgave en een compleet hoofdstuk.

Dan neem je toch een hond. Niet één, niet twee, maar veel vaker hoorde ik die zin voorbij komen. Een klein zinnetje dat een enorme inpact kan hebben.

Sommige dagen trek ik mijn schouders op en laat de persoon in kwestie gewoon praten. Ze weten waarschijnlijk niet beter dan een lieve opmerking te maken terwijl het mij tot op het diepst van mijn hartje kan raken.Andere dagen trek ik het minder goed. Een boze reactie of juist heel verdrietig worden is dan de uitwerking. En dat terwijl ik het eigenlijk vaak niet wil laten zien. Het is mijn verdriet, ik loop er niet mee te koop en wil het niet altijd delen. Maar dat is een rationele gedachte die emotioneel meestal niet werkt.Het gevolg is een discussie waar niet uit te komen is. Ik voel het nu eenmaal op mijn manier en dat is voor iemand die niet in mijn schoenen staat erg lastig te begrijpen.

Tijdens een weekendje in Frankrijk ‘struikelden’ we over Youp. Een heel schattig lief klein hondje waar we meteen verliefd op werden. ‘Dan neem je toch een hond’ werd ineens werkelijkheid. Samen met Youp reden we terug naar Nederland en begonnen we aan een nieuw hoofdstuk van ons leventje. Geen kind, maar een hond. Precies zoals me zo vaak voorgesteld is. Zelf beleven hoe het is om geen kindje te hebben maar wel een hondje. Volgens een hoop mensen is dat vergelijkbaar en zou het verdriet van geen kindje hebben een stuk minder worden.

Youp vindt het heerlijk om geknuffeld te worden en is het liefst bij je in de buurt. In het begin hadden we ook gebroken nachten door een hondje dat moest wennen aan alleen in slapen in een bench. We hebben iemand om voor te zorgen en van te houden. Maar is het hebben van een hondje hetzelfde als het hebben van een kindje? Inmiddels kan ik vanuit de grond van mijn hart oprecht stellen dat dit niet het geval is. Het gemis van een kindje is er niet minder door geworden. Het is gewoon op geen enkele manier te vergelijken. Geen kleine handjes die zich om je vinger wikkelen, geen verraste kreetjes als je ‘s morgens het kamertje binnen komt en geen intiem momentjes samen tijdens het voeden midden in de nacht.

Gelukkig hebben we zelf niet voor een hondje gekozen als vervanging voor een kindje. We genieten van het springerige beestje in huis en de gezelligheid als hij ‘s avonds bij ons op de bank ligt. Voordeel is wel dat de opmerking ‘Dan neem je toch een hond’ me nu hopelijk bespaard blijft.

Daniëlle

Goede communicatie met je omgeving is heel belangrijk. Daarover gaat Open zenuw.

Of bekijk eerst de inhoudsopgave en een compleet hoofdstuk.

Kraamvisite. Ik heb het al een paar weken uit kunnen stellen, maar vandaag kom ik er niet onderuit. De buurvrouw van een paar deuren verder heeft haar tweede kindje gekregen en vraagt bij elke kruising op straat of ik beschuit met muisjes kom eten. Ze weet niet van mijn situatie af, anders had ze vast niet zo gepusht.

En dus maakten we een afspraak voor vandaag. Ik kocht een snoezig pakje voor het kleine ding en trok mijn stoute schoenen uit de kast. In de spiegel sprak ik mezelf moed in. Dat ik het echt wel aan kan, ik slechts één kopje thee hoef te drinken en dan beleefd weer kan vertrekken.

Met een verse teug adem bel ik aan en wacht tot het stralende gezicht van de buurvrouw me aanstaart en binnen vraagt. In huis is het een geurmengeling van Zwitsal en opgeboerde melk. Het staat er bomvol met een kinderwagen, maxi-cosi, spuuglapjes, knuffels en een box met daarin het meisje.

Met een “Pak haar maar hoor” haal ik het kindje uit de box. Mijn hart breekt bij het zien van het prachtige meisje. Ze is klein, mooi en ruikt heerlijk. Het moedergevoel dat in volle hevigheid in mijn lichaam aanwezig is, komt met volle vaart omhoog. Wat wil ik dit graag zelf. Ik zou er zoveel voor over hebben om het simpele zinnetje “Pak haar maar hoor” zelf tegen iemand te kunnen zeggen. Mijn huis met onze rommel en geurtjes en mijn kindje.

Met een zucht en een slik om mijn opkomende tranen weg te slikken, neem ik plaats op de bank. Het meisje ligt heerlijk rustig tegen me aan en lijkt zich op haar gemak te voelen. Ondanks mijn ‘ik wil het ook-gevoel’ word ik ook rustig en geniet ik van zoveel kleins en wonderbaarlijks.

Helaas wordt dit gevoel wreed verstoord. Na een kleine tien minuten vindt de buurvrouw het genoeg geweest. Het kindje moet leren zichzelf te kunnen vermaken en het is niet nodig dat het zo lang bij iemand op schoot ligt. Met een snelle zwiep, nog voor ik überhaupt een reactie heb kunnen geven, wordt ze bij me weggehaald. En weer sta ik met lege handen, blijf ik alleen achter en kan ik er niets aan doen om het te veranderen. Net zoals na elke mislukte poging. Wat voel ik me machteloos en verdrietig.

Mijn thee en beschuit laat ik staan. Ik kan niet blijven zitten en luisteren naar haar verhalen. Ik moet weg. Nu. Ik stamel iets waar de buurvrouw vast niets uit kan halen en vlucht het huis uit. Gelukkig maar drie deuren. Thuis. Tranen. Heel veel tranen. Stomme kinderloosheid!

Daniëlle

Goede communicatie met je omgeving is heel belangrijk. Daarover gaat Open zenuw.

Of bekijk eerst de inhoudsopgave en een compleet hoofdstuk.

Na acht jaar samenwonen met haar vriend stapte vriendin N. laatst in het huwelijksbootje. Een dag waarop zij in het middelpunt stonden, ze aan alle kanten straalden en onwijs genoten van de dag. En ik genoot mee. Van het prachtige bruidspaar en hun twee mooie kindjes. De oudste, een meisje van 3, had een roze jurk aan waarin ze zich een echte prinses voelde en samen met haar mama had ze zo in een sprookjesboek gepast.

Op dit soort feestelijke dagen zakt mijn kinderloosheid meestal ver naar de achtergrond. Natuurlijk kijk ik vertederd naar de kindjes en wens ik dat mijn eigen kindje er ook ooit zo bij mag huppelen, maar de echte steek blijft weg. Bleef weg moet ik zeggen, want bij het avondeten werd hij loeihard mijn hart binnen geschoven.

De vader van de bruidegom hield tussen het voor- en het hoofdgerecht een speech. Waarin hij vertelde blij te zijn met zo’n prachtige schoondochter en grapjes maakte over de manier waarop ze elkaar ontmoet hadden. Daarna was het hoofdstuk ‘kinderen’ aan de beurt. Dat het zo’n voorrecht was opa te mogen zijn, hij (buiten de geboorte van zijn eigen zoon) niets mooiers in zijn leven kon bedenken dan dit geluk mee te maken, hij verschrikkelijk veel van hen hield en er altijd voor hen wilde zijn. Dat iedere ouder dit mee zou moeten maken zodat ze ook zo konden genieten.

Een prachtige speech waarbij iedereen vertederd naar de kinderen keek, opa na afloop een kus aan ze gaf en bij N. in haar oor fluisterde trots op haar te zijn. Ik kon niet in de spiegel kijken, maar ik gok dat ik groen zag van jaloezie. Wat zou ik mijn ouders dit geluk graag gunnen. Ze zouden dol zijn op het kindje, het overal mee naar toe willen nemen en enorm willen verwennen. Maar er is geen kindje om te verwennen, niemand om op te passen en niemand om voor te zorgen.

Kinderloos zijn is niet alleen met je eigen verdriet omgaan, maar ook verdriet dat je ouders (mogelijk) geen opa en oma mogen worden. Dubbel verdriet, dubbel zwaar.

Daniëlle

Goede communicatie met je omgeving is heel belangrijk. Daarover gaat Open zenuw.

Of bekijk eerst de inhoudsopgave en een compleet hoofdstuk.

Na acht jaar bij dezelfde werkgever was ik er klaar mee. Met de werkzaamheden, de omgeving waarin ik actief was en ook de collega’s. Veel vrouwen die allemaal mijn verhaal kenden en bleven vragen hoe het met me ging. Die me nauwlettend in de gaten hielden als iemand met een grote glimlach op het gezicht ‘het’ blije nieuws kwam vertellen. En waar bij elke vrije dag het roddelcircuit weer op gang kwam of ik weer met een behandeling begonnen was. Natuurlijk zeer attent maar ik had behoefte aan een nieuwe omgeving zonder al die voorkennis. Opnieuw beginnen zonder dat mensen mijn achtergrond weten. Niet die vrouw zijn bij wie het maar niet wil lukken, maar een zelfverzekerde vrouw die hard wil werken.

Ik overleefde drie sollicitatierondes zonder het over mijn kinderwens te hebben of vragen te beantwoorden hoe ik dacht dat de toekomst eruit zou zien. En toen ze vroegen of ik bij hen wilde komen werken was ik dolgelukkig. Zij zagen dus die ambitieuze vrouw! De eerste werkdag begon met een hoop kennismakingen. Vragen bleven uit en ik maakte voor mijn gevoel een echte nieuwe start. Net voordat ik naar huis wilde gaan vroeg de manager Personeelszaken of ik nog even tijd voor hem had om nog een aantal aanvullende contractdingen te bespreken. Tijdens het gesprek benoemde hij de voordelen die je als medewerker bij het bedrijf had wanneer je kinderen had. Hoe ze met een degelijk pensioen goed achterbleven, ze op je zorgverzekering gratis mee mochten en ze bij personeelsuitjes altijd welkom waren. Op mijn koele reactie dat ik geen kinderen had en dit dus voor mij niet interessant was, reageerde hij niet. Sterker nog, hij ging vrolijk door. Dat die situatie best nog kon veranderen, hij zelf ook heel snel vader geworden was en hoe handig het dan allemaal wel niet zou zijn.

Het enige wat ik kon denken was hoe ik zo snel mogelijk naar de auto kon vluchten zonder mijn tranen te laten zien. Het lukte, met moeite. En in de auto heb ik het er allemaal even uitgegooid. Na een kwartiertje kon ik naar huis rijden, moe en geraakt door die open zenuw. Het veranderen van werk deed me goed, maar de pijn van het kinderloos zijn blijft me hoe dan ook achtervolgen. Het valt niet altijd mee om een sterke vrouw te willen zijn.

Goede communicatie met je omgeving is heel belangrijk. Daarover gaat Open zenuw.

Of bekijk eerst de inhoudsopgave en een compleet hoofdstuk.

Het is vandaag Wereldlichtjesdag. Een dag waarop mensen over de hele wereld kaarsjes aansteken ter nagedachtenis aan overleden kindjes. Met als reden dat de wereld even letterlijk lichter wordt voor mensen die een kindje verloren hebben en het besef dat zij niet alleen zijn met hun verdriet.

Mensen die hun kindje moeten missen.

Hoewel ik geen kindje ben verloren… moet ik hem of haar wel missen. Niemand om voor te zorgen, niemand om van te houden, niemand om groot te zien worden. Verdriet niet te vergelijken, dat hoeft ook niet. Ieder zijn eigen verdriet… ieder zijn eigen gemis. Maar het gemis is er bij allebei.

Daniëlle

Goede communicatie met je omgeving is heel belangrijk. Daarover gaat Open zenuw.

Of bekijk eerst de inhoudsopgave en een compleet hoofdstuk.

Kinderloos zijn. Natuurlijk is het het gemis van een kindje. Met een zacht huidje, kleine voetjes, een Zwitsal-geurtje, mooie kleertjes en schattige geluidjes. Een klein wondertje dat je mag leren kennen en groot mag brengen. Maar het is ook het gemis aan een gezinnetje. Mama en papa zijn. Iemand die voor altijd bij je hoort, voor wie je altijd verantwoordelijk bent en van wie je onvoorwaardelijk mag houden. Niet zomaar een gemis, het is een enorm gapend gat.

Als ik bij vrienden met kindjes ben, is het niet eens het kleine frummeltje in hun armen waar ik verdrietig van word. Het is de manier waarop ze als gezin op elkaar ingespeeld zijn en hoe ik aan de zijlijn sta toe te kijken. Hoe mama het kindje voedt en zorgt voor het boertje waarna papa het kindje mee naar boven neemt om te verschonen. Of, als het kindje wat ouder is, het troost zoekt bij zijn of haar ouders.

Het ene moment ben ik lekker aan het spelen en geniet ik volop, het andere moment zit ik alleen tussen de blokken op de grond. Je kunt als tante of vriendin nog zo close zijn met het kindje, als er verdriet in het spel is zoekt het zijn of haar ouders op. Daar zit je dan, toe te kijken hoe er getroost wordt.

Maar wie troost mij?

Goede communicatie met je omgeving is heel belangrijk. Daarover gaat Open zenuw.

Of bekijk eerst de inhoudsopgave en een compleet hoofdstuk.

Sinterklaas 2010

Ik ben gevraagd om te fotograferen tijdens het sinterklaasfeest op mijn werk. In alle vroegte ben ik op mijn vrije zaterdag aanwezig om mijn collega’s te fotograferen. Dikke lol terwijl ze hun van nature witte huid omtoveren in donkerbruin. Rode lippen, mooi pak met witte kraag en een oorbel in het oor. Zwarte pieten om door een ringetje te halen en niet te herkennen als mijn collega’s. Even poseren voor de camera en helemaal klaar om te kids van collega’s op te wachten.

Het is een drukke boel in de kantine. Uitgelaten snoetjes en ogen die vol spanning afwachten wat er gaat gebeuren. Door mijn lens zie ik het voorbij komen. En door diezelfde lens zie ik de vertederde blikken van mijn collega’s. Die de spanning van hun kindjes meevoelen en de veilige basis voor hen zijn als het onverhoopt té spannend mag worden.

Bijna zonder het op te merken voel ik een traan over mijn gezicht lopen en zie ik mijn lens beslaan. Alsof iemand een koude douche aanzet om me eraan te herinneren dat ik zelf geen veilige haven voor iemand ben. Geen ogen in een grote groep die me zoeken om zeker te zijn dat ik in de buurt ben. Dat ik alleen maar een toeschouwer mag zijn die vanaf de zijlijn mag toekijken. Geen mama zijn, alleen de fotograaf zijn.

Ik maak de fotoklus af, rijd naar huis en heb een rotweekend. Ben moe, verdrietig en wil alleen maar huilen. Op de vraag waarom mij dit overkomt kan ik geen antwoord vinden en dat frustreert me enorm. Ik haal opgelucht adem wanneer op 6 december de goedheiligman weer naar zijn eigen land vertrekt.

Sinterklaas 2011

Mijn situatie is niet anders geworden. Ik heb nog altijd het stempel ‘ongewenst kinderloos’ in lettergrootte 24 op mijn voorhoofd staan. Maar in het voorgaande jaar heb ik wel geleerd. Ik moet voor een groot deel voor mijn eigen geluk zorgen en ik ben zelf degene die de touwtjes rondom verdriet in handen heeft. Ik kan de stekker eruit trekken als ik dat nodig vind en ik ben degene die keuzes maakt waar ik me prettig bij voel.

Dit jaar maak ik de keus niet te fotograferen tijdens het sinterklaasfeest op het werk. Het doet me zoveel pijn en geeft me zoveel verdriet al die mooie gezinnetjes en de verwachtingsvolle gezichtjes te zien, dat ik er voor kies daar niet bij te zijn. Ik kies voor mezelf.

Ongewenst kinderloos: niet alleen verdriet maar ook jezelf leren kennen, keuzes maken, grenzen aan durven geven en jezelf beschermen.

Daniëlle

Goede communicatie met je omgeving is heel belangrijk. Daarover gaat Open zenuw.

Of bekijk eerst de inhoudsopgave en een compleet hoofdstuk.

Het is zover, we betrekken onze woondroom. Een huis dat we met zorg en liefde hebben uitgekozen. De leegte die het ongekoze kinderloze bestaan creërt, is door ons binnenstebuiten gekeerd, besnuffeld en besproken. We kwamen tot de conclusie dat we toe waren aan verandering: we wilden gaan wonen in een mooi, landelijk gelegen dorp dat rust uitstraalt. En ‘katsjingggg’, gevonden!

We rijden er regelmatig langs om even de droom te onderstrepen. We maken foto’s van de sticker ‘verkocht’ op het makelaarsbord, voor de andere momenten wanneer we even bevestiging zoeken van het feit dat dit echt gaat gebeuren.

De verkopers hebben aangegeven pas medio februari 2011 te kunnen verhuizen. Aanvankelijk gingen wij er vanuit dat dat zou komen door de feestdagen. Je wilt immers niet je huis in dozen stoppen terwijl je kerstdiner staat aan de branden. De makelaar wist ons echter, ongevraagd, mede te delen dat ze zoveel tijd nodig hadden omdat ze graag in dit huis wilden bevallen van hun tweede kindje.

Ja hoor, daar we zijn weer. Ik prop een denkbeeldige kleerhanger in m’n mond om een positieve reactie te kunnen afdwingen. “Wat leuk! Tuurlijk begrijpen we dat! Bevallend-en-wel tussen de verhuisdozen is natuurlijk geen optie,” zeggen we té overdreven breed glimlachend en volstrekt ongemeend. De geesteswond die deze klap heeft nagelaten, verdiend een psyche-pleister van wereldformaat.

Mijn meteen opkomende angst wordt nog even tegengehouden door mijn boosheid en irritatie dat de verkopers dat toch gewoon ergens anders hadden kunnen doen. Waarom moet dát nu precies in óns nieuwe huis? De boosheid gaat ten onder terwijl de angst overwint. De visioenen van die pasgeboren baby met de bijbehorende Zwitsal-damp laten een voetafdrukje na op mijn ziel.

Even had ik de hoop dat ons nieuwe huis als een schild zou dienen. Onze mooie nieuwe vesting tegen al ons non-babyleed. Even gloorde de hoop dat ik door deze nieuwe plek mogelijk minder gevoelig zou zijn voor het babymonster in mijn hoofd. Helaas. Als we straks de sleutels krijgen, zullen we midden in februari de ramen opengooien en zal de geur van Zwitsal worden weggewassen door de goddelijke damp van ammoniak.

Janneke

Goede communicatie met je omgeving is heel belangrijk. Daarover gaat Open zenuw.

Of bekijk eerst de inhoudsopgave en een compleet hoofdstuk.

We kijken uit naar een weekend met onze nichtjes. Ik heb er veel zin in, want we zien ze niet zo vaak, en ze zijn beiden geweldig. Mijn man en ik praten samen heel open over wat we oplopen in het contact met kleine kinderen. Hij heeft me verteld dat hij het vooral moeilijk vindt om te zien hoe de vaders vaderen. Hij had namelijk zelf dolgraag zijn eigen kind als een vliegtuig de kamer rondgedragen, met zijn lippen samengeperst om er een leuk nagebootst vliegtuiggeluid bij te maken. Hand onder de borst, armpjes wijd, langs kasten, banken en oma’s scheren en bijna-loopings maken.

Het is volop genieten van onze nichtjes en daarmee ook volop pijnlijden. Die vertederende kindersnoetjes, de manier waarop ze met die dikke peuterknuistjes het verkeerde puzzelstukje passend maken door het in de puzzel te slaan, maar ook het feit dat ‘alleen tante” (ik dus) de luier mag verschonen. Zo vertederend dat mijn hart breekt.

In de auto naar huis is het in eerste instantie stil. Onze trommelvliezen zijn op slechts enkele seconden ontkomen aan een langdurige compensatiepiep door de hoge kinderstemmetjes en luidruchtig kinderspel die er urenlang op losgelaten zijn. Dan bespreken we het ene vertederende moment na het andere en met priemende tranen achter mijn ogen, biecht ik op hoe moeilijk ik kan tegen het gehuil van baby’s en peuters.

Die nacht trekt er een keur van ellende aan me voorbij. Van een afschuwelijk verlopende scheiding tot aan liquidaties, van oorlogsgebied tot naakt tussen hongerige bloedhonden. De volgende ochtend ben ik blij dat de nacht voorbij is, maar ik kan de nachtmerries nauwelijks van me afzetten. Die beelden blijven me maar bij. Goh, waar zou dat toch vandaan komen?

Janneke

Goede communicatie met je omgeving is heel belangrijk. Daarover gaat Open zenuw.

Of bekijk eerst de inhoudsopgave en een compleet hoofdstuk.

In een groot overleg op mijn werk nemen collega’s van verschillende afdelingen deel. Ik ken eigenlijk niemand, hooguit van naam. Het is een leuk én, om maar in de juiste termen te blijven, vruchtbaar overleg. De sfeer is goed, en ik merk dat ik geniet van mijn deelname. Iets wat me soms kort even wijst op de wereld die niets te maken heeft met mijn kinderloosheid. Het is het andere stukje ik, dat ik soms vergeet. De juist capabele IK, die op mijn werk meer te vertellen heeft dan in de wereld van het kinderen krijgen. Ik merk dit keer hoe blij ik ben dat dat ik me kandidaat heb gesteld. Blijkbaar zijn meer deelnemers goed gemutst over hun deelname, want de sfeer is top.

Wanneer de inhoudelijke kant wel zo’n beetje is afgerond, wordt er gezellig gekeuveld over andere onderwerpen. Eén dame van, ik schat, rond de 60 jaar, heeft duidelijk iets op haar hart en doet dan ook ineens, groots, haar aankondiging. “Ik heb net gehoord dat ik voor het eerst oma ga worden!” Ze schiet vol met tranen van geluk. Iedereen is blij voor haar en ze wordt aan alle kanten gefeliciteerd. Uiteraard doe ik mee. Gelukkig kent niemand uit dit overleg mijn verhaal en dat vind ik nu ontzettend fijn.

Ik doe of ik het geweldig vind dat haar dochter haar wel een kleinkind kan geven, maar ik mijn moeder niet. Ik hou in dit overleg graag mijn masker op. Maar terwijl iedereen praat over baren, gonst het door mijn hoofd dat ik maar één ding kan: onvruchtbaren.

Janneke

Goede communicatie met je omgeving is heel belangrijk. Daarover gaat Open zenuw.

Of bekijk eerst de inhoudsopgave en een compleet hoofdstuk.

De geboortekaartjes stapelen zich weer op, op de tafel in de kantine van mijn werk. Ook die van door iedereen geliefde ex-collega’s, van wie de dikke-buik-foto’s altijd op het prikbord worden gehangen. Altijd wel weer een volgende bolle buik, die de vorige opvolgt. Altijd weer zichtbaar dat het is gelukt, waar ik niet in slaag. De ‘dit is vruchtbare grond’-grappen zijn weer niet van de lucht, en ik bekort mijn aanwezigheid maar weer door snel nog een kop thee uit de automaat te trekken om vervolgens ongemerkt weg te glippen uit deze babypraat.

Door mijn hele medische mallemolen-traject slaag ik er niet in om bevallingsdata van anderen te vergeten. Ik weet precies hoeveel weken iemand zwanger is en wat de uitgerekende datum is. Ik weet dus ook dat er een periode komt waarin al die vrouwen tegelijk moeder worden. In de aanloop naar dat moment, waar ik al die tijd als een boer met kiespijn naar uitkijk, heb ik zo veel spanning opgelopen, dat ik een dik ontstoken oog heb. Een voor mij bekende kwaal, die me aangeeft dat ik moet ontspannen. Het is alsof mijn lijf zich verzet tegen mijn inmiddels deskundige tranenwegslik-acties van de laatste tijd.

Ooit, toen wij net de medische mallemolen in doken, grapten een toenmalige jonge stagiaire en ik al zuur dat zij vermoedelijk eerder een kind zou krijgen dan ik. Tussen de vele geboortekaartjes op tafel, ligt dat van haar prachtige dochter. Het voelt als een ultieme dolksteek in mijn huilende hart.

Janneke

Goede communicatie met je omgeving is heel belangrijk. Daarover gaat Open zenuw.

Of bekijk eerst de inhoudsopgave en een compleet hoofdstuk.

Op fora waar over ivf wordt gesproken, komt het altijd wel een keer aan bod: de pijnlijke opmerkingen. Soms worden ze zelfs als kwetsend ervaren. In Open zenuw vind je een hele batterij aan one liners als ‘kinderen zijn ook niet zaligmakend’ of ‘anders neem je toch een hond?’. Iedereen met vruchtbaarheidsproblemen heeft minimaal één anekdote te vertellen als het gaat om hoe onhandig mensen kunnen communiceren.

Hoe dichter de persoon die het zegt bij je staat, hoe kwetsender iets kan overkomen. Want dat zijn juist de mensen van wie je steun verwacht. En het vervelende is, dat proberen ze ook te geven. Ze slaan alleen de plank mis. Dat bleek ook weer uit een aantal inzendingen voor een bijdrage over dit onderwerp voor het jubileumboek van Freya waar ik aan meewerkte. Iemands moeder gaf aan twee kleinkinderen wel genoeg te vinden, omdat kleinkinderen ook zorgen geven. De schoonmoeder van een ander wist te vertellen dat er nog geen zieltje was dat had besloten dat het bij hen wilde wonen.

Je kunt uitleggen hoe een opmerking bij jou overkomt, maar wees erop voorbereid dat mensen daar beledigd of verontwaardigd op kunnen reageren. Ze bedoelden het immers goed! Maar je hebt ze vast aan het denken gezet.

Janneke

Goede communicatie met je omgeving is heel belangrijk. Daarover gaat Open zenuw.

Of bekijk eerst de inhoudsopgave en een compleet hoofdstuk.

Als wij geen kinderen krijgen, zullen wij een ander leven moeten leiden dan gepland. Waar moet dat leven naartoe? Wie heeft er een TomTom voor ons? ‘Ik zou het wel weten hoor,’ zeggen sommige ouders lachend, zich niet realiserend dat ik me op dat moment oprecht moet inhouden om hen niet met die denkbeeldige TomTom om de oren te slaan.

Voor ons gaat het niet om een vakantie waarbij de kinderen even uit logeren gaan, zodat paps en mams een moment voor zichzelf hebben. Het gaat over een leven lang zonder kinderen. Al die mijlpalen die we zullen missen. Geen eerste keer ‘mama’. Geen eerste stapjes. Niet samen op spokenjacht zodat het kind lekker kan slapen. Geen kusje op een wondje en het is weer over. Geen onzettend doorzichtige 1 aprilgrapjes waar je expres met open ogen intuint. Geen puberbuien, diploma’s, eerste liefdes(-verdriet), en kleinkinderen.

Ik ben de flauwste niet hoor. Natuurlijk zie ik dat een leven zonder kinderen voordelen heeft. Je houdt bijvoorbeeld meer geld over. Als ik weer eens de stad in duik om met een grote tas met kleren en rommel terug te komen, zegt mijn man heel lief: ‘Ja, het is niet dat we het aan luiers kunnen uitgeven, dus lekker van genieten, meissie.’

Toen wij op zoek gingen naar een ander huis, zeiden sommige mensen met een verwijtende ondertoon: ‘Jee, wat een enorme keet! Ja, júllie kunnen je zo’n luxeleventje wel permitteren! Gevolgd door: ‘Waar hebben jullie al die kamers voor nodig? Je hebt niet eens kinderen!’ Auw. Ik kan allerlei vlotte en gesmeerde commentaren verzinnen om iemand op zijn nummer te zetten, maar na zoveel domheid en onbegrip val ik alleen maar stil. Net als mijn TomTom.

Janneke

Goede communicatie met je omgeving is heel belangrijk. Daarover gaat Open zenuw.

Of bekijk eerst de inhoudsopgave en een compleet hoofdstuk.

Ik werk in een team met veel jonge vrouwen. Je kunt je kont niet keren of er komt weer iemand met ‘goed nieuws’. Slecht nieuws voor mij. Een team vol vrouwen betekent sowieso al een pauze vol gepraat over poepluiers, slapeloze nachten, tepelkloven en ‘ben jij ook ingeknipt?’. Er wordt weer nieuw HcG in de discussie gepompt met de verse zwangere erbij.

Ik kan het niet aanhoren, al zou ik wensen dat ik het van me af kon laten glijden. Het zal vast allemaal heel zwaar zijn hoor, ik geloof het echt, maar ik zou het allemaal zo graag mee willen maken. Doe mij al die kwalen maar, maar dan ook dat kind.

Zelf kreeg ik zeven miskramen. Elke keer als ik nét zwanger was, droomde ik van het moment dat ík een keer kon melden dat er goed nieuws was. Dat ik mee kon klagen, genietend van het feit dat ik misselijk was omdat ik een mensje in me had groeien. Elke keer als ik weer een miskraam had en als iemand anders wel met de melding kwam dat een kleintje op komst was, dacht ik: voordat jij bevalt, ben ik ook weer zwanger en dan blijft het wél zitten. Niet dus.

Tussen het geleuter over poepluiers en slaapgebrek door probeer ik zo hard mogelijk te denken dat ik ‘kindervrij’ ben. Mijn slapeloze nachten komen niet van een kind, nee. Wel van het gebrek daaraan.

Janneke

Goede communicatie met je omgeving is heel belangrijk. Daarover gaat Open zenuw.

Of bekijk eerst de inhoudsopgave en een compleet hoofdstuk.